Afscheid

Blog Rouw – maart 2017

We zitten met z’n allen aan tafel; ik, mijn zus, mijn man, mijn zwager, mijn vader en de uitvaartverzorgster. Het is een aantal uur nadat mijn moeder na een lange oneerlijke strijd van 7 jaar is overleden. Ik heb amper geslapen en in een soort waas mijn dochter (toen 6 maanden oud) naar het kinderdagverblijf gebracht. Bijna zakelijk vertel ik aan de leidster dat mijn moeder is overleden. De tranen springen in haar ogen en ze geeft mij een knuffel. Ze weet hoe groot dit verlies is; ze is zelf een paar jaar terug haar vader verloren. Ik ben haar dankbaar voor haar liefde en warmte, maar ik voel me verdoofd.

Eenmaal thuis is het tijd voor het gesprek met de uitvaartverzorgster. En daar zitten we dan, met een kopje koffie alsof het een normale donderdagochtend is. Auto’s rijden voorbij, kinderen lopen met hun ouders naar school; ik probeer te begrijpen hoe de wereld gewoon door kan gaan terwijl voor mij de tijd stil staat.

Ik probeer me te concentreren op het gesprek met de uitvaartverzorgster. Het is een vriendelijke, bekwame vrouw en toch irriteert ze mij. En dat terwijl ze gewoon haar werk doet. Ze wil samen met ons een zo mooi mogelijk afscheid verzorgen voor mijn moeder.
Ik wil hier helemaal niet aan tafel zitten en ik wil al zeker niet praten over de begrafenis van mijn moeder. De uitvaartverzorgster geeft ons een boekje waarin verschillende soorten kisten staan afgebeeld. Ze legt het verschil uit tussen de verschillende soorten materialen en ik voel dat de irritatie en boosheid steeds verder opborrelen. Tranen wellen op in mijn ogen en wanneer mij de vraag wordt gesteld naar welke kist mijn voorkeur uitgaat, houd ik het niet meer. Ik sta op en roep dat ik dit niet kan. Wat kan mij het schelen dat er 100.000 verschillende soorten kisten zijn in tig duizend verschillende kleuren. Het enige wat ik op dit moment weet, is dat ik naar mijn moeder wil. Ik wil wakker worden uit deze verschrikkelijke nachtmerrie.

Maar de waarheid is dat mijn moeder er niet meer is en hoe belachelijk het ook is om over kisten, muziek en bloemen te praten. Feit blijft dat ook ik wil dat mijn moeder een mooi en waardig afscheid krijgt, want dat is wat zij verdiend.

Dus droog ik mijn tranen en schuif weer aan. Voor mijn moeder; een krachtige, dappere, grappige, en hele lieve vrouw…Wat ben ik trots dat zij mijn moeder is en wat doet het pijn dat onze wegen al zo snel moesten scheiden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s