Presenteren voor de klas: een grote nachtmerrie

Je staat met een boos gezicht voor ons; het boek in je handen geklemd. Over een week is je boekbespreking. Ik weet hoe spannend je dit vindt, dus het leek mij een goed idee om het even samen te oefenen. Dit vond jij goed, maar zodra je tegenover mij en papa staat slaat je stemming om. Je klapt dicht, de tranen wellen in je ogen op en je gaat in het verzet. De boekbespreking is superstom en je wilt het niet doen. Je klemt het boek nog steviger in je armen, terwijl er een paar stille tranen over je gezicht rollen. Ik vraag aan jou wat er nu gebeurt en snikkend antwoord je dat je het gewoon heel eng vindt en dat je het niet wil doen. Ik begrijp jouw angst; het is ook spannend. Zeker zo’n eerste keer. Tegelijkertijd is het een opdracht voor school en wordt er van je verwacht dat dit doet.

Ik vraag jou waar je precies zo bang voor bent. Ondanks je boosheid en verdriet kun je dit goed vertellen. Ik vind dat ontzettend knap. Je zegt dat je bang bent dat je vergeet wat je moet vertellen, dat de andere kinderen je gaan uitlachen en dat je het niet goed doet. We praten hier open en eerlijk over, want ja in theorie kunnen al deze drie dingen gebeuren. Ik vraag aan jou wat jij in eerdere situaties hebt gedaan om deze angsten te overwinnen; bijvoorbeeld tijdens het leren fietsen of tijdens het afzwemmen. Je antwoordt dat je goed hebt geoefend en het op het moment zelf gewoon hebt gedaan. Iets oefenen voordat je het echt moet gaan doen, helpt jou dus om je iets zekerder te voelen vraag ik. Je knikt. Ik vraag wat jou nog meer helpt en je mompelt dat het helpt om te zeggen dat je het spannend vindt. Ik vraag of het wel eens is gebeurd dat de kinderen gingen lachen terwijl en ander kind zijn boekbespreking deed. Je antwoordt dat dit nog nooit is gebeurd. Ik vraag wat je zou kunnen doen als het wél gebeurt. Je zegt dat je dan tegen de juf zou zeggen dat je het niet leuk vindt dat de andere kinderen lachen.

Diep in je hart weet je het zo goed, maar oh meisje wat word je geplaagd door al die interne stemmetjes die zeggen dat het vast niet gaat lukken. Het raakt mij enorm om jou zo te zien worstelen en tegelijkertijd voel ik ook een bepaalde vastberadenheid om jou hier doorheen te slepen. Ik weet inmiddels uit ervaring dat als ik het nu laat, ik jou bevestig in jouw angsten en de drempel voor jou alleen nog maar hoger wordt.

Ik zeg dat ik het zo knap vindt dat je dit allemaal met ons kunt bespreken en dat het uiteindelijk helemaal niet erg is als het even mis gaat. Het hoeft niet perfect. Wat bijna tegen dovemansoren gezegd is, want jij wil alles nu eenmaal het liefst in een keer goed doen. Ik vraag je om het even af te maken, zodat je het in ieder geval een keer geoefend hebt, waarop je weer terugschiet in boosheid en verzet. Misschien had ik je het niet moeten vragen, misschien had ik het voor dat moment moeten laten. Maar nog steeds heb ik zo sterk het gevoel dat we juist wel nu moeten doorpakken, ook al schreeuwt alles in jou dat je wilt stoppen. Ik leg uit waarom ik dit van je vraag en met welke overtuiging ik dit doe, maar je bent bijna onvermurwbaar.

Ik merk dat mijn eigen emoties nu ook gaan meespelen. Van alles loopt door elkaar. Verdriet; om jou zo te zien, onzekerheid; omdat ik niet zeker weet of ik hier goed aan doe, wilskracht; omdat ik tegelijkertijd heel sterk geloof dat ik dit wel moet doen, machteloosheid; omdat ik jouw drang om het perfect te willen doen niet kan wegnemen, frustratie; omdat we inmiddels 45 minuten verder zijn en jouw wil om het niet te doen zo sterk is.

Ik zeg eerlijk tegen jou dat ik merk dat ik boos begin te worden en dat ik denk dat het goed is om het wel te doen, maar dat ik er ondertussen ook even geen zin meer in heb. Je roept dat het wel wilt oefenen, maar dat je het zo spannend vindt. We vallen allebei in herhaling. Uiteindelijk werk je de punten boos, mompelend en in sneltreinvaart af. Als je klaar bent, zeg dat ik het heel knap van je vindt dat je het toch gedaan hebt. Je gooit het boek op de grond en rent naar de slaapkamer van papa en mij. Daar laat je je op bed vallen en begin je hartverscheurend te huilen. Alles komt eruit. Ik neem je in mijn armen waar je je een poosje snikkend aan mij vastklampt. “Heb ik hier goed aan gedaan? ” spookt er nog steeds door mijn hoofd. Op dat moment weet ik het even niet meer zo zeker.

Inmiddels ben je weer rustig en we laten het onderwerp voor wat het is. We gaan lekker naar beneden om even een broodje te eten.
De rest van de middag ben je blij en rustig. Over de boekbespreking hebben we het niet meer, totdat ’s avonds een vriendje van jou komt logeren. Jullie zijn gezellig aan het kletsen en ineens hoor ik je aan hem vertellen dat je binnenkort je boekbespreking hebt. Vervolgens zeg je dat je morgen anders wel je boekbespreking aan hem kunt laten horen. Ik glimlach van trots. Van angst of onzekerheid is ineens niks meer te merken.

En jawel hoor, de volgende dag doe jij je boekbespreking en niet alleen voor jouw vriendje. Nee ook nog eens voor twee van mijn vriendinnen. Wow wat ben ik trots!!
Dan is het zover; je moet je boekbespreking op school gaan doen. Je gaat ontspannen naar school en je zit gezellig aan je tafeltje te kletsen met je vriendin. Ik wens je veel plezier en succes met je boekbespreking. Je kijkt me lachend aan en zegt; “ik vind het eigenlijk helemaal niet spannend meer om te doen, ik vind het juist wel leuk.”
’s Middags kom je met een stralende lach het schoolplein oplopen en vertel je vol trots dat je een “goed” hebt gekregen voor je boekbespreking. De kinderen vonden jouw verhaal heel mooi en iedereen was enthousiast.

Mijn lieve, vastberaden dochter! Ik ben zo trots op het feit dat jij iedere keer toch weer in staat bent om met jouw wilskracht en vastberadenheid jouw angsten en onzekerheden aan te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s