Even ontsnappen aan de drukte…

Het is zondagavond, met waterige ogen en een wit snoetje sta je voor me. Je zegt dat je je helemaal niet fijn voelt. Je hebt het warm en dan weer koud, je keel doet zeer en je hebt hoofdpijn. Ik aai over je haar en neem je even in mijn armen. Ik zie hoe moe je bent. Die vier dagen vrij waren net niet genoeg.
Ik neem je mee naar boven; het is tijd om naar bed te gaan. Iets vroeger dan normaal, je lijfje kan wel wat extra rust gebruiken.
Voor de vorm neem ik nog even je temperatuur op. Ik weet eigenlijk al dat je geen koorts hebt; je bent ook niet echt ziek je bent gewoon op. Toch kan het geen kwaad het voor de zekerheid te checken. De thermometer piept; inderdaad geen koorts.
Je komt overeind terwijl de tranen over je wangen stromen. Je vraagt wat we morgen gaan doen. Ik zeg dat het mij een goed idee lijkt dat je nu lekker gaat slapen, zodat je lijf tot rust kan komen. Ik geef aan dat je je morgen dan misschien alweer een stuk beter voelt. En zo niet, dat je dan een dagje thuis mag blijven. Dit lijkt jou gerust te stellen en je gaat lekker liggen.

’s Ochtends kun je amper wakker worden en met kleine oogjes kijk je mij aan. Ik vraag hoe je je voelt en je zegt dat je je nog steeds niet fijn voelt. Bijna smekend kijk je me aan. Je blijft vandaag thuis.
Je gaat lekker met je pyjamaatje nog aan op de bank liggen. De wetenschap dat je thuis mag blijven maakt dat je je lekker ontspant.
Na het ontbijt breng ik snel breng je broertje naar school. Als ik weer thuis ben, maak ik even een schoonmaakrondje door het huis, terwijl jij rustig met de duplo speelt. Daarna ploffen we samen op de bank en kijken we gezellig naar ons favoriete programma.
Je knapt met de minuut op. Deze dagen heb jij nu eenmaal zo af en toe heel erg hard nodig. Even niet de drukte van 26 andere kinderen, even geen schoolopdrachten waar jij je 100% voor inzet en het liefst geen fouten maakt, even geen harde geluiden en felle lichten.

Ik weet hoeveel energie het jou allemaal kost en ik weet hoe jij je soms door de dagen heen worstelt. Die dagen dat het jou zo zwaar valt, maar het jou toch lukt om met hulp van de juf de dag vol te maken, dat zijn de dagen waarop ik de trots in jouw ogen zie als ik je ’s middags kom ophalen. En oh, wat ben ik dan ook trots. Je kunt nu eenmaal niet áltijd thuisblijven als het even niet gaat. Maar wat ben ik blij dat op die dagen dat het écht niet meer gaat en de energie volledig uit jouw lijfje is weggeslopen, jij wel lekker thuis kunt (en mag) blijven. In alle rust, want dat is wat jij op dat moment zó hard nodig hebt om daarna de dagen op school weer aan te kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s