Hoe een ogenschijnlijk kleine verandering kan leiden tot grote paniek

Daar sta je dan, aan de rand van het zwembad. Jouw handje stevig in de mijne; ik zie de paniek in je ogen. Je zwemt vandaag af voor je B-diploma. Op weg naar het zwembad was je vol vertrouwen, het proefzwemmen was tenslotte super goed gegaan. Ook tijdens het omkleden ging alles nog goed, maar eenmaal bij het water aangekomen verandert dit op slag. Ik voel je verstijven terwijl jij strak vooruit kijkt, jouw blik gericht op de juffen. Je ziet gelijk dat de opstelling van de juffen anders is dan tijdens het proefzwemmen. Het lijkt een kleine verandering, maar voor jou is het iets heel groots. Hier was je niet op voorbereid en de paniek slaat toe.

De tijd tikt weg, over 2 minuten moet je in het water liggen. Ik zie hoe de tranen over jouw gezichtje stromen. Ik hou jouw hand nog wat steviger vast en samen lopen we richting jouw juf. Zij ziet gelijk wat er aan de hand is en probeert jou gerust te stellen. Je hoeft maar twee baantjes bij de andere juf te zwemmen en dan kom je weer terug bij jouw eigen juf. Gelukkig kent de andere juf jou ook en ziet ze jouw angst. Je hoeft daarom niet achteraan te sluiten. De juf is bang dat de spanning zich dan nog verder ophoopt. Over het algemeen is het namelijk zo dat als jij eenmaal in het water ligt, het wel weer goed komt. Ik geef je een hele dikke knuffel en zeg hoeveel ik van je hou. Wat er ook gebeurt, ik ben hoe dan ook trots.

Met een zwaar gevoel loop ik naar het bankje; wat doet het mij zeer om jou zo te zien. Als vierde ben je aan de beurt, ondanks de tranen spring je in het water en zwem je netjes tot aan de mat. Daar gaat het mis. Je hebt te weinig adem, waardoor je niet diep genoeg duikt en al heel snel weer boven komt. Dapper probeer je het nog een keer, maar ook nu lukt het je niet om onder de mat door te zwemmen. De tranen blijven over je wangen stromen terwijl je een slok water binnenkrijgt waardoor je moet hoesten. Je geeft niet op, je neemt een hap lucht en zwemt onder de mat door. Wat een vechter.
Terug op de kant mag ik je helpen met het uittrekken van je kleding. Je bent helemaal overstuur. Je vertelt hortend en stotend dat je met je hoofd tegen de mat aan was gekomen en dacht dat je zou verdrinken. Ik neem je in mijn armen en hou je stevig vast. Ik vertel hoe knap ik het van jou vind dat je hebt doorgezet; ondanks jouw angst heb je niet opgegeven. Ook zeg ik hoe goed jij kunt zwemmen, want je bent niet verdronken; je wist hoe jij jezelf kon redden. Juf seint dat ik terug naar de bank moet. Ik moet mijn tranen wegslikken als ik zie hoe je snikkend in de rij gaat staan.

Ondertussen zitten we allemaal met buikpijn langs de kant; iedereen ziet jouw worsteling en het doet ons allemaal verdriet. Je duikt prachtig het water in en zwemt met gemak door het gat. De tranen blijven stromen, maar desondanks voer jij ook de andere onderdelen keurig uit. Na 45 minuten zit het er eindelijk op. Wat heb jij gevochten!
Jouw juf heeft het ook gezien, want als de diploma’s worden uitgedeeld neemt ze net even wat meer tijd voor jou. Rillend en met een spierwit gezichtje neem jij jouw diploma in ontvangst. Je komt op mij af lopen en stort in mijn armen. Je klemt je aan mij vast terwijl je hartverscheurend huilt. Zo hou ik je een tijdje vast. Mijn lieve dappere meisje.
Terwijl we richting de kleedkamers lopen roep juf nog richting jou dat je echt heel goed kunt zwemmen. Een klein glimlachje verschijnt op jouw gezicht.

Als je eenmaal lekker hebt gedoucht en warm bent aangekleed krijg je weer wat kleur op je gezicht. Langzaam krijg je ook weer wat praatjes. We gaan gezellig met z’n allen naar ons huis. Eenmaal thuis ben je weer helemaal jezelf. Je wordt flink verwend met cadeautjes en eindelijk maakt al het verdriet plaats voor trots. Je bent trots dat je jouw diploma hebt gehaald. Wat fijn om je zo te zien.

Een dag later lijk je bijna te zijn vergeten hoe zwaar je het hebt gehad, maar je benoemt wel nog even fijntjes dat je absoluut niet door gaat voor je C-diploma.  Dat hoeft ook niet. Het hoofdstuk zwemles is voor jou gesloten.

Inmiddels is er van angst of onzekerheid tijdens het zwemmen niks meer te merken. Je voelt je als een vis in het water en geniet volop van het vrije zwemmen. En wij genieten volop van jou. Het is niet altijd makkelijk om zo geplaagd te worden door angst en onzekerheid, maar zo’n vechter als jij komt er wel. Daar ben ik van overtuigd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s